اين مرهم صفته « 1 » بكيرذ روغن بنفش خوش يا روغن باذام و مغز استخوان كاو و نشاسته و روغن دنبه اين‌همه را جمع كند و به دهان بدارذ دايم . اما گرانى « 2 » زفان اكر سبس « 2 » سرسام بوذ و كهن بوذ « 3 » علاج نبوذ و اكر كهن نبوذ شليثا بايذ ماليدن با « 4 » نوشاذر و نمك و انگزذ تا از وى لعاب بسيار بروذ اكر « 5 » به نشوذ علاج فالج بايذ كردن خاصه آنكاه كى علامات غلبهء بلغم ظاهر بوذ . و كوتاهى رباط « 6 » را نشان آن بوذ كى سر زفان اندر كشيده بود بسوى زير و علاج اين « 7 » بريذن آن رك بوذ كزير زفانست . و اما علاج ضفدع اكر « 8 » بزرك بوذ بر بايذ كرفتن بنشتر و كر « 9 » خرد بوذ نوشاذر و نمك و انكزد بمالذ اندر وى تا آب از وى بروذ و فرو نشينذ و باز بزركى زفان از رطوبات بوذ و علاج وى ماليذن بوذ بدارو « 10 » كرم « 11 » . فى سقوط اللهاة « 12 » و اين فروذ افتاذن « 13 » كام بوذ به آخر دهان جن نيك بنكرى يكى « 13 » باره كوشت بينى آويخته از كام « 14 » آن را خوانند و آن اندامى بوذ ميانه كاواك و منفعت وى اان بوذ كى هواى سرد و كرم و سموم باز دارذ

--> ( 1 ) - ف : « صفته » ندارد ( 2 - 2 ) - ف : زبان اكر از پس ( 3 ) - ف : « بوذ » ندارد . ( 4 ) - ف : يا ( 5 ) - ف : و كر ( 6 ) - ب ه : زفان ( 7 ) - ف : وى ( 8 ) - ف : افزوده . رك ( 9 ) - ف : و اكر ( 10 ) - ف : بداروها ( 11 ) - ب ه : تا خرد شود ( 12 ) - ف : باب فى سقوط اللهات ( 13 - 13 ) - ف : كاه بوذ به آخر دهان جن بنكرى يك ( 14 ) - ف : افزوده . كام